هنوز هم آسمان را گاز می گیرم

rumaniano — Fri, 11 Sep 2009 10:10:58 GMT

Vowed candles surgery

تموم بيمارستان رو بالا رفتم هميشه. به سلامتی بی كسی. كسی نيس كه قبلا يكی محلولاشو تكون نداده باشه. قبل ترا رنگ پريده تر از بيمارستان نبودی كه. آب به آب شدنه كه رنگا رو شل ميكنه. واسه خرج باس خرج كرد. ناله نكن. باس كمپوت خورد واسه بالا آوردن اين همه بيمارستانگی. آقای پذيرش حسابش رو داره چقد نشستم به تماشای ابرا كه شايد شبيه لبخندت بشن. قيمت همه ی اونايی كه واسه بيمارستانت مريض شدن. بوی شيميايی گلای چادر نمازت. بلد نبودم مردونه معامله مو بكنم. اما هم دست زدم. به بوی شيميايی هر شب چادر نمازت. من مريض ترين آدم اين حوالی ام.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Stutter harmony

رفتار بينابين. تبار ماهتاب. نبين. تب من. دمادم. بازبينی. دم میشود تاب تو. پا در ميانی. رفتار رفتن. باز ميشود پاها. نتاب. ماهی می شوی. همهمه ی آماده. من هم می شود. رفتار همدما. ماه باز. باز همرفتار. وهم بی تب و تاب. پا شو.رفت و آمد خيسی. همدم باز. دمار پا. تو. خس. پا ميشوم. بازدم. و من بازنيامدنی ميشوم.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Rain seller

جای غريبی بود. نمی دونم شايد يه ايستگاه متروی متروكه. شهرستان دور افتاده ما كه مترو نداش. اما همه آدمایی كه تو عمرم می شناختم يا حتی ديده بودم داشتن لخت رو هم می لوليدن. من يه تاپانچه دستم بود. همه ی احساسام به هم ريخته بود. نمی دونستم چیكا باس كنم. دستمامو نيگا كردم ببينم می لرزن يا نه. دست چپم داشت می خنديد. دست راستم هم گلوله رو تو مغزم خالی كرده بود و داشت تاپانچه رو پايين می آورد. دود نرمی از تاپانچه بيرون می يومد. من نمی دونستم چيكا باس بكنم.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

main coarseness

چه حالیه دوچرخه قراضه رو برداری و بزنی زیر تگرگ. پنجره ی باز همون پنجره ی بسته س. یا مشتای کوچیکتو فشار بدی وختی یکی پاره کنه لباس عاطفه رو. فک نکن. هرگز همون همیشه س که بوی تقویم گرفته. عاطفه همیشه زغال اخته دوس داشته. دود سیگاری که فوت میشه رو صورتت. مشت بزرگ هم که همون مشت کوچیکه وقتی بالا میاری زغال اخته هایی رو که هیش وخ نخوردی.
مشتاتو فشارتر بده. دنیای قراضه ایه ولی تگرگ که می زنه همیشه از بساط دوره گردا یه کم زغال اخته می ریزه گوشه خیابون.

rumaniano — Wed, 28 May 2008 07:33:58 GMT

Licking the cherry blossoms

ستاره ها خوب باهم كنار ميان. يه عده ستاره پيدا كردم كه شكل علامت سوال چيده شدن. اگه از اين سر دنبالشون كنی می رسی به سر من. سرتر از همه سرايی كه از توشون دود بيرون نمياد. محله ما آخرین نقطه شهری بود جايی كه هزار بارم اگه آسمونش رو تفكيك و قولنامه می كردی بازم ستاره ای قست كسی نمی شد. يادمه يه وخ كه لوله های فاضلاب رو تو آسمونش چال می كردن دلخوشيای سابق از چشمون افتاد. يكی مون دو روز وقت گذاشت برا درس كردن مشعل. انصافا اون ور تاريكيا لااقل يه ستاره باس نصيب آدم بشه. پاهامون تازه داش كرخت می شد كه مشعل خاموش شد و دودش اون يكيارو خفه كرد. اون حاضر نشد مشعلش رو بندازه. و ستاره هامون كه از اون روز گير كردن به آسمون. آسمونی كه خداش گم كرده دلخوشياشو توی دود.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

How to cheat Tall gods

صبح من، يه كابينت ساز، يه فاحشه و يه قاچاقچی ‌خرده پا داشتيم می رفتيم كه كج ترين دوزاريه منو بندازم تو دورافتاده ترين شهرستان خدا. به نظر ما همه چی از خط درس شده. خط، خط و خط. هفت پشت ديدنمون خطه. خط هايی كه به هم نمی رسن. می رسن. گم می شن. می رن رو هم. تو هم می پيچن و خودشون رو دور می زنن. صفحه رو با ذات خودشون می لغزن. چه رسم هايی كه بيرون نميان از همين خطا. شتری كه ديدی يا نديدی. امتداد خط رو كه بگيری می رسی به خط بودن. خط رو تو نور باس خطا ديد. و نور كه خودش خطه. مثل اسمت. يا قرآنی كه صبح های جمعه با چشم های سنگين دور كرديم. نفس استاد هميشه خط به خط گرفته تر بود. استاد بی خطی يعنی كجا؟! و خط هايی كه دنبال نكرديم و با گرفتگی لغزيديم صفحه رو. و شتر هايی كه ديديم يا نديديم. تا رسيديم به تاريكی. و تاريكی كه خودش خطه. خط، خط و خط. خوش آن خط كه از صفحه بريد. بی هيچ ديدن شتری سو گرفت خطاط رو. كه نمانده ست خطی و نماند. عصر من، يه كابينت ساز، يه فاحشه و يه قاچاقچی خرده پا داشتيم برمی گشتيم از دور افتاده ترين شهرستان خدا در حالی كه داشتم برا خدا شير يا خط می نداختم با دو زاريم. همش خط ميومد.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

decorate with Strawberry marks

نمی خوام. من اين روزا رو نمی خوام . بهم انداخته نشون. دارم می رم پسشون بدم. اين روزا خرابن. به درد نمی خورن. بو می دن. تاريخ انقضاشون گذشته. تقلبين. چی فك كردن؟ اين روزا كرم گرفتن. اين روزا از كنار هر كی می گذری می بينی كه داره به كون لقش فشار مياره كه بره پس بده روزا رو. اين روزا فاسدن.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Jozeph fritzel is a family man

نذر كرده بودم تو همين سياره بمونم. شونه يه شونه ی پهن آريل شارون سرم رو بخوارم و زندگی كنم با تلفظ درست حرف " ح " و حمه ی " ح "حای تنحا رو فقط از لای دايرة المعارف نيگا كنم اونقد كه دايرة المعارف حامله بشه. اسم بچه اش رو هم مي ذاشتيم حنانه، مليحه، ريحانه، محبوبه يا حر چي كه بخواد دوس دختر خدا بشه و بعد دلزدگی بياد رو شونه ی يه آريل شارون به كما بره توی سياره اي دلش لك زده برای سرگيجه گرفتن بعد از تاب بازی!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Nightshade

فلاسك رو پر مي كنم از لبخندت. بعد از نماز عصر شكار بوفالو عجيب مي چسبه. مهم نيس به كام كي دل خوش كرده باشي. حتي ديويد بكهام. توي گوشم طوري كه باورم كنم ترمز كرده بودي و پرسيده بودم از كودوم طرف زودتر مي شه رسيد به امامت. هر چن شنبه اي كه بود. من قبول ندارم هفته باس هفت روز باشه. صداي پوسكنده ي اذون مياد.

rumaniano — Mon, 31 Dec 2007 09:09:58 GMT

expecting with artificial eyes

پلنگ چشات که زخم میشن. نبین خوب. همش بشین روی ابرهای عصر. عصر جدید. عصر جمعه. بپرس. از عزا چه خبر؟ از زنت که دوقلو نزایید. از آسمونی که زمین نیومد. بپرس. از نی هایی که گل دادن. روالش هم همینه. مثل همین بعضی ها که اقای کریمی صدام می کنن. می بخشی که وقتتو گرفتم.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Growing in tall mirrors

عکس سه نفره، آسمون اونقد کند فلاش میزنه که، خودمون منظره میشیم. من، عشق و تو که دو هفته از ما کوچیکتری.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Henna a new tie in

دستای پدربزرگ خوراک دعاهایی شدن که دعا نبودن. به محیط کاسه ی آب. گاهی فک کن که برگشته ام. کنار مادگی ات. میون خوره های لایه های مرطوب دلزدگی. نیمکت شماره 7963. جلو رو نیگا کن. دستای پدر خوراک تخته سیاهایی شدن که سیاه نبودن. روی تخته سیاه ولو شدیم ما. میون شبدرهای نم. کنار کنسرو خوراک لوبیا. گوشه ی کنسروی که دستمو برید. خونی که بردمون تا تعبیر نشدن. دست من خوراک خون های شدن که خون نبودن.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Dead geranium's illusion

سلام بر بارونی که یادش رفت عصر جمعه بباره، سفره های بی خودی احتیاج، هوایی که دست به دست میشه. سلام بر رویش ناخواسته ها، لغزش سینه های کور روی کف دست زندگی، انحناهای دست خورده. سلام بر خودسوزی بوته های خشکیده، بوهای دورتر از دور، جوجه های یتیم پرواز. سلام بر سلام ...

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Glitter of the sun between the sick applez

با بدن سفید و نازکمون رو شاخه ها تاب می خوردیم، آقام گاهی سرمی زدو کنارمون نفسی می کشید تا اینکه اون آبا از آسمون ریختن روی سرمون. همه یا مردن یا مثل من داغون شدن. همیشه دیدن کسایی که مثل تو درد می کشن آدمو آروم میکنه. بعد از فنا همیشه بقاس. تنمون کم کم گوشت داد. سیصد و چند تا بودیم.همه یا گرد بودن یا مثل من کج سرشت. من سیصد و چاردهمی بودم و منتظر که آقا بیاد. هر گندی که رفت توی تنم گفتم تقدیره آقا که بیاد گلگی شو پیشش می کنم. به هر کثافتی که روم خوابید گفتم لااقل آقا رو که دیدی بگوبیاد. تا اینکه اومد. خورشید پشت سرش کور می کرد آدمو. اومدی آخرش فدات شم؟ بدن جرخورده و نحیفمو دید. دست مهربونشو کشید رومو از رنج شاخه خلاصم کرد. پرتم کرد به گوشه ای دور. بعد از فنا همیشه بقا نیس.

rumaniano — Fri, 23 Nov 2007 16:45:58 GMT

herald

یه نفر داره خفه میشه تو نورهای سیاه، به نظر که من نیستم. برو، تا اونور اسم ها، کمانی که تنت میشه، و فکرات تیر. مثل آرش با شناسنامه ی حق. قرآنی که جمعه های خش دار نخوندیم. به نور که رسیدم استاد چشاشو بست. نظر کسی مهم نیس. تو فاصله ی نفس گرفتن بین دو آیه بود که ما گم کردیم خدایی رو که داشت خفه نمی شد.

rumaniano — Wed, 31 Oct 2007 07:36:58 GMT

How can I have a you?

منو برادرم یه بچه داریم که گاهاً نفس می کشه. شاید یه جور پرده س ولی نمیشه دیدش. بزرگ که شد نباس کوچیکترشو له کنه، اینو برادرم یادش داده، من فقط شبا بیدارش موندم، الکی،وقتی فکرت جر می داد آسمونو. ستاره ها یه جور کوهن که وصله شدن رو پرده ی آسمون. شاید نمایشی تو کاره. پرده که بیافته از ماه یه گردن آویز می سازم گردن به گردن شب نخوابیایی که می رسن به شربت خوری، ستاره ای که می میره مثل چیزایی که اگه نبینی می فهمی. رز پرپری که بهت دادم نباس فکرت می کرد که نمی فهمم. تو هم ستاره پزون همون بلا رو سرش می آوردی وقتی فکرت جر می داد آسمونو. پشت پرده همیشه یه ستاره ی بزرگ هست.

rumaniano — Fri, 12 Oct 2007 12:41:58 GMT

grain opium

کف آبشاربوی تقویم میده. فکر افتادنو نکن. لسه های دریا ورم می کنن از بوی پری دریایی های مرده.. یه نفر خیلی وخ پیش همه گوش ماهیا رو برده. کافیه بخوای که نخوای. آبشارهای مو بلند آخر سر تو گلوی آدم گیر می کنن. هرگز توی تقویم مطابق همیشه س. همیشه دنبال یکی بودم که از هر لحاظ شبیه خودم باشه . تو یه عصر معمولی که بارونم نمی بارید پیدا کردم اونی رو که همیشه دنبالش بودم. فقط ، یه هفته بیشتر نتونستیم همدیگه رو تحمل کنیم.

rumaniano — Thu, 11 Oct 2007 09:06:58 GMT

insolence of the paintbrushs

وختی نگات پایین شهرو نمی دوزه به بالای شهر، هی بگم کجم نباشه آخرش میوفته! حرف نبوسیدن منو ثریا که نیس. لج بودن تابلو با فکر منه که روز رو شب میکنه. پایین دنیا همون بالای دنیاس. تابلوها رو باس به پشت آویزون کرد. همه ی میخا آخرش از جا کنده میشن. فقط کافیه لباتو نازک کنیو بگی خدا بزرگه. این خط خطیای زردم که نمی دونم چرا نمی خوان ولمون کنن. جهنمو بهشتم آخر سر هم آغوش میشن. فقط این نقاش لعنتی خودشم نمی دونه تو این تابلوی لعنتی من باس ثریا رو ببوسم یا نه .

rumaniano — Thu, 20 Sep 2007 18:51:58 GMT

dorwn in solitude

پهلو می گیرم کنار خودم که بغض کنم به یاد روزای خوب که یادم میاد هیش وخ روز خوبی نداشتم. بوی گرد و خاک میاد و صدای بی سیم. به رمز یا ثارالله. مهدی جان اینجا خود لاله هام شهید میشن. چشم به چشم تو یادم میاد که قرار بود حالمون خوب باشه که نشد. به مولا نمی دونم افتادگی باسن تو رو کجای دلم بذارم. حالم از خودم به هم می خوره ، شب که میشه حس میکنم همه این زندگی ، زمین ، گرد و خاکا، خدا ... ، همشون یه کابوس بودن. دلم تنگ شده برا کلاشینکفم. این بعضای مادر قحبه آخرش منو ازپا در میارن. مهم نيست.فقط مي ترسم وقتي مردم دوباره به دنيا بيام .قطعا ديگه تحمل نميكنم خودمو ميكشم ودوباره كه به دنيا ميام دوباره حالم از خودم به هم مي خوره و من مي ميرم.اما شب كه ميشه حس مي كنم همه این زندگی، زمین ...

rumaniano — Sat, 15 Sep 2007 10:04:58 GMT

Desiers smell ratty

شبیه مرگ موش مرده. اینجا از سوراخ درس شده. سوراخای گوش. دیوار زندگی خیلی سوراخ داره. من همیشه نشستم روی این دیوار تا منتظر نیومدنت باشم. جلا بدی فکرمو با سورنگ هوا. نشت گستاخی. از سوراخایی که همه دارن بوی گه هایی میاد که حسرت خوردنشون تو دلشون مونده. هر موشی که می میره روح مرده اش توی یکی از همین سوراخا باز حلول میکنه. عصر پنجشنبه های سوراخ پر از روح هستش. روح هایی که از تو چاه بغل دیوار خودشونو بالا میارن و منو می بینن که نشستم روی دیوار منتظر نیومدنتم، با یه کاسه کف صابون برا حباب بازی. حسرت خوردن چه گه هایی بزرگی که تو دلم نموند.

rumaniano — Sat, 15 Sep 2007 10:04:58 GMT

Sometime upon fuckin urself

دست پر اومده بود؛ پیرمرد. با چکمه های گلناک. با سرفه های مکدر. زیر پاهامو که خالی می کرد، خداقوت گفتم. اما نشنید؛ و من رها شدم، مثل اندیشه هام. فقط، شرمسار جوجه هایی شدم که تو باورشون من تناورترین درخت این حوالی بودم.