How can I have a you?

منو برادرم یه بچه داریم که گاهاً نفس می کشه. شاید یه جور پرده س ولی نمیشه دیدش. بزرگ که شد نباس کوچیکترشو له کنه، اینو برادرم یادش داده، من فقط شبا بیدارش موندم، الکی،وقتی فکرت جر می داد آسمونو. ستاره ها یه جور کوهن که وصله شدن رو پرده ی آسمون. شاید نمایشی تو کاره. پرده که بیافته از ماه یه گردن آویز می سازم گردن به گردن شب نخوابیایی که می رسن به شربت خوری، ستاره ای که می میره مثل چیزایی که اگه نبینی می فهمی. رز پرپری که بهت دادم نباس فکرت می کرد که نمی فهمم. تو هم ستاره پزون همون بلا رو سرش می آوردی وقتی فکرت جر می داد آسمونو. پشت پرده همیشه یه ستاره ی بزرگ هست.

کف آبشاربوی تقویم میده.  فکر افتادنو نکن. لسه های دریا ورم می کنن از بوی پری دریایی های مرده.. یه نفر خیلی وخ پیش همه گوش ماهیا رو برده. کافیه بخوای که نخوای. آبشارهای مو بلند آخر سر تو گلوی آدم گیر می کنن. هرگز توی تقویم مطابق همیشه س.  همیشه دنبال یکی بودم که از هر لحاظ شبیه خودم باشه . تو یه عصر معمولی که بارونم نمی بارید پیدا کردم اونی رو که همیشه دنبالش بودم. فقط ، یه هفته بیشتر نتونستیم همدیگه رو تحمل کنیم.

main coarseness

چه حالیه دوچرخه قراضه رو برداری و بزنی زیر تگرگ. پنجره ی باز همون پنجره ی بسته س. یا مشتای کوچیکتو فشار بدی وختی یکی پاره کنه لباس عاطفه رو. فک نکن. هرگز همون همیشه س که بوی تقویم گرفته. عاطفه همیشه زغال اخته دوس داشته. دود سیگاری که فوت میشه رو صورتت. مشت بزرگ هم که همون مشت کوچیکه وقتی بالا میاری زغال اخته هایی رو که هیش وخ نخوردی. مشتاتو فشارتر بده. دنیای قراضه ایه ولی تگرگ که می زنه همیشه از بساط دوره گردا یه کم زغال اخته می ریزه گوشه خیابون.

dorwn in solitude

پهلو می گیرم کنار خودم که بغض کنم به یاد روزای خوب که یادم میاد هیش وخ روز خوبی نداشتم. بوی گرد و خاک میاد و صدای بی سیم. به رمز یا ثارالله. مهدی جان اینجا خود لاله هام شهید میشن. چشم به چشم تو یادم میاد که قرار بود حالمون خوب باشه که نشد. به مولا نمی دونم افتادگی باسن تو رو کجای دلم بذارم. حالم از خودم به هم می خوره ، شب که میشه حس میکنم همه این زندگی ، زمین ، گرد و خاکا، خدا ... ، همشون یه کابوس بودن. دلم تنگ شده برا کلاشینکفم. این بعضای مادر قحبه آخرش منو ازپا در میارن. مهم نيست.فقط مي ترسم وقتي مردم دوباره به دنيا بيام .قطعا ديگه تحمل نميكنم خودمو ميكشم ودوباره كه به دنيا ميام دوباره حالم از خودم به هم مي خوره و من مي ميرم.اما شب كه ميشه حس مي كنم همه این زندگی، زمین ...

Sometime upon fuckin urself

دست پر اومده بود؛ پیرمرد. با چکمه های گلناک. با سرفه های مکدر. زیر پاهامو که خالی می کرد، خداقوت گفتم. اما نشنید؛ و من رها شدم، مثل اندیشه هام. فقط، شرمسار جوجه هایی شدم که تو باورشون من تناورترین درخت این حوالی بودم.

Desiers smell ratty

شبیه مرگ موش مرده. اینجا از سوراخ درس شده. سوراخای گوش. دیوار زندگی خیلی سوراخ داره. من همیشه نشستم روی این دیوار تا منتظر نیومدنت باشم. جلا بدی فکرمو با سورنگ هوا. نشت گستاخی. از سوراخایی که همه دارن بوی گه هایی میاد که حسرت خوردنشون تو دلشون مونده.  هر موشی که می میره روح مرده اش توی یکی از همین سوراخا باز حلول میکنه. عصر پنجشنبه های سوراخ پر از روح هستش. روح هایی که از تو چاه بغل دیوار خودشونو بالا میارن و منو می بینن که نشستم روی دیوار منتظر نیومدنتم، با یه کاسه کف صابون برا حباب بازی. حسرت خوردن چه گه هایی بزرگی که تو دلم نموند.

Dear mother of my poems

به شعرام اون وخ که با نگاه باکره ت شیر میدی بگو. بگو که پدرشون یه قهرمان بود. دروغ که ولی لااقل نگو که پدرشون قهرمان نبود. نمی خوام بدونن پدرشون که می مرد کسی گریه نکرد. به شعرام نگو پدرشون یه دیوونه بود، گاهیم به سرش می زد ناصرالدین شاه رو بکشه. نگی همه اونچه به ارث گذاش بدبختی بود و بدبختی. شعرامو دعوا نکنی. بزرگ که شدن باس بهشون حق داد اگه خودفروشی کنن. نون باس خورد. به نرخ روز. به شعرام نگی یه وختایی با خدا دعواش میشد. نذاری شعرام اشک بریزن. از پدرشون براشون بگو. دروغ که نه. هر چی خواسی بگو. فقط یادت نره. یادت نره آخرش بگی متاسف بود. برا همه چی.

Fuck me like a cloud in muddy shoes

همه ی این دنیا زیر یه کاسه اس. همیشه دندوناتونو نشونش دادینو از کنارش رد شدین. یه عالمه کرم توی روز روشن می لولن، روز چرک میشه، تاریک میشه. { من هیش وخ یه رنگین کمون برا خودم نداشتم }.رو کاسه هه هم یه نیم کاسه اس. بهش بگین میلاد نوه ی مرحوم سوسن می گف که حرفی ندارم. کاسه رو میشه برداشت. یه سایه راه میافته جلوم ، میاسته،  اونقد مشت میکوبه به دهن شب  تا دندوناش بریزه. بعد یه نفر میاد دندوناشو نشونم میده. دیونه اس. به اون یکی  کرمه میگه. کاسه بازی شروع میشه.

fuck your beautiful eyes

هی ازم بالا میره. یه چیزی.. مثلا یه عشق بزرگ که میشه چارلاش کردو باهاش یه کشتی گنده ساخت و رفت تا نرسیدن . هیچ جایی ارزش رسیدن نداره. مثل آدمای بخار. کلمینی یا حمیرا. باد دست می بره به موهات. بدم می آید. عصر اتمیسیته اس لعنتی. از همه شهرا، از همه حلبیای آتیش،  از همه ببخشیدا، از همه آدما با لبخندای مسخره شون که رد بشی می رسی به نرسیدن. منتظرم. بغلم کن. قرارمون زیر رعد و برقا. هر وخ که شد یا نشد، چه فرقی میکنه وختی تو هیش وخ نمی یای. عصر بدیه. بغلم کن.

l_a_l_l_a_t_i_o_n

دهن به دهن هر کی که میشه شد. فقط قبلش باس رو کاغذ مشقش کنی. کاغذی که هواپیما بشه خیلی خوبه. مرتضی اگه بذاری یکی از دستکشاتو بپوشم به قرآن مجید دفه بعد هر قد خواستی می ذارم دیکته تقلب کنیا. فردا <دیروز. مشقامم می نویسی؟ نه ، ولی این خیلی خوبه که یه من یه یارونی بلند بپوشه و در حالی که به پیپش پک میزنه یکی از روزنامه های عصرو انتخاب کنه. چشاتو ببند. عصر یهو آسمون جر خوردو همه تگرگاش رو سر من خالی شد. منم یادم اومد اون زمونا  اونایی که باهابیل و قابیل ازدواج کردن چه نسبتی باهاشون داشتن.

g0od morning bitch

اندامشو میگم. الان که نه. اون موقع که بلند نشدی بگی نه. مثل چاپ سربی من. اینجا یه سیلی خوردی باس خوشحال باشی ، چون دو تا نخوردی. مثل پلکای دوباره ی ماه. همسایگی هم که یواشکی هست با اندامی کشیده با منافع مشترک. مرام لوله ها. پلکای ماه زده ی تو. من گربه ی همسایمون هستم. ترجیجا روی لوله های نفت. دیروز یه پژو مشکی حوالی میدون جانبازان زیرم کردو من ضربه مغزی شدم. مامانم راضی نمیشد قلبمو اهدا کنه. اینجا دو تا سیلی خوردی باس خوشحال باشی. از بوی الکل بدم میاد. سینه مو که باز کردن قلبی پیدا نکردن . آخه من خیلی وخ پیش یواشکی قلبمو دادم به یه ضعیفه که بردشو هیش وختم پسش نیاورد.

zfeilebneddirdeb

فقط بعضیا می فهمن که عوض شدن برا اوناییه که به خدا ربط ندارن. این بود که رگاشو سوراخ کردن. برهوتو سنجاق زدن به نفسش. برهوت که میگم فکرت یه جای دیگه بره .  اسمشو از یادش بردن. چشاشو دوختن به عطش. یادش دادن که اسمش برهوت باشه. یادش دادن که بمیره. اما نتونستن با دریاش کاری بکنن. دریا تو دلش موند. فقط بعضیا می فهمن که عوضی شدن برا اوناییه که به خدا ربط ندارن.

sudden afternoons

مثل ژاله ای که از رو برگ می افته. افتاد . از روی آینه که نه. آینه ها اکثرا بی پدر مادرن. از چشات . میکروب شدم . من یه حشره رو می شناسم که آرزو داش تو هوا بمیره . دیگه کسی نمیبینه منو . شب هی توی چشام دهن کجی می کرد به شب توی چشات . آینده ی یه ملت تعیین میشه اینجا. مردم حیوونکی. مردمکای حیوونکی. وایستم؟ حسرت یه ماچ  مونده توم. تو هم خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت حالت خوب میشه ؟ پاهات که نیستن ماچ کنم. مثل حشره هه که دور لامپ میگرده . لامپ بوسی عالمی داره آقا. از زیر برگا که جمع کردم خودمو، وایستم؟ روی آینه ها. ملت ماچ. لیز ایمان. شبای کج. میکروب آرزو. پاهای حشره. آقا یه نفر هی لامپا رو خاموش میکنه.

Man needs raiment

بعضی وقتا الکی هم شده از بعضی چیزا که شبیه هم میشن باید ترسید. مثلا تو بشی بن لادن من هم الکی بشم بن لاله. بعد ما رو  ببرن سنگاپور تا فکرامونو از هم جدا کنن. هر کدوممون زنده موند شبیه اون یکی میشه. مثل نیویورک که شبیه کابل میشه. یا بطری که شبیه بوی الکل میشه. یا زنی که شبیه سینه هاش میشه. یا همه برو بیاهامون که شبیه قبر تو میشه. ما جز آغوش تو چیزی نداشتیم که شبیهش بشیم.

چن وخته که فهمیدم ما وجود نداریم. یکی داره ما رو خواب میبینه یا داره تصورمون می کنه. حالا هرکی. شاید یه رمان نویس دائم الخمر که چند مدت قبل نوشتن کتابش شخصیتای رمانشو تصور میکنه یا حتی تستی با اونا زندگی میکنه و نهایتا فکرشو تحمیل شخصیتا میکنه. هنوز هم آسمان را گاز می گیرم. نویسنده:!m. تیراژ1200.قیمت:1400 تومان. پشت راسته غلام خان ، هفت پیچ ، دم دکون اوس صادق ، تستی نیگا نکردنت همه فصلای زندگیمو از هم پاشوند .

ضخامت برگای این گل تحریک میکنه آدم بشاشه روش. بعد دستاشو باز کنی و اونقد بچرخی تا یادم بیاری اون دختری رو که بوی فرانسه می داد. لباشو می مالید روی پیشونیم. بعد هوا رو تاریک می کرد و منو می فرستاد به جنگ زخمای کارگری دستای پدرم. تابلوهای لعنتی دهن کجی می کردن به فکرام که بوی شاشیدن دختری رو میدادن که لباشو می مالید به پیشونیم. آخرشم توی یکی از همین تابلو گیر افتادم که زیرش نوشته بود: کارگران تا زنده اند مشغول کارند .